Politechnika Warszawska

Siedziba w stołówce

Źródło: Forum Akademickie

W 1994 roku władze Politechniki Warszawskiej podjęły decyzję o adaptacji i rozbudowie starej stołówki i przekazaniu jej Wydziałowi Inżynierii Materiałowej. Stołówka została rozebrana do fundamentów. Na jej miejsce powstał nowoczesny budynek ze szkła i stali. Głównymi autorami projektu byli: inż. arch. Rudolf Lachert oraz mgr inż. arch. Ewa Lachert-Stryjkowska. Budynek miał być pierwszym obiektem dydaktycznym w Warszawie w pełni dostępnym dla osób niepełnosprawnych. Generalnym wykonawcą był MOSTOSTAL SA, Oddział Warszawa.

Budowa Gmachu Inżynierii Materiałowej została zakończona 17 września 1999 r., jednak uroczyste przekazanie obiektu do użytku nastąpiło dopiero jesienią br.

Wydział Inżynierii Materiałowej uzyskał trzypiętrowy budynek, częściowo podpiwniczony, o powierzchni użytkowej ok. 5600 m2 i kubaturze ok. 29 460 m3. W budynku tym zostały umiejscowione: sala wykładowa (na 60 osób), sala komputerowa (15 stanowisk), biblioteka z czytelnią i zapleczem, bar z zapleczem, szatnia i recepcja; pokoje do pracy, dziekanat, pokoje prodziekanów, sekretariat, pokój dziekana, sale: konferencyjna (15 osób), Rady Wydziału (28 osób), seminaryjna (12 osób), aula (300 osób), sale laboratoryjne; pokoje administracyjne, sale dydaktyczne (2 x 30 osób), sale wykładowe (100 i 80 osób), laboratoria specjalistyczne, pokoje hotelowe (2 x 2 osoby) i sala wystawowa (ok. 250 m2, wys. 2 kondygnacji) z zapleczem.

W budynku zastosowano nowoczesne rozwiązania konstrukcyjne i materiały. W celu udostępnienia budynku dla osób niepełnosprawnych przewidziano 2 wejścia w przyziemiu z poziomu parkingu. Wejścia te stanowią także drogi ewakuacyjne. Drzwi w budynku umożliwiają swobodny wjazd wózkiem inwalidzkim. Poziom przyziemia został obniżony i tu znajdują się pochylnie o spadku ok. 120, umożliwiające osobom niepełnosprawnym swobodne poruszanie się po tej kondygnacji. Na pozostałych piętrach posadzki są na jednolitym poziomie. Zasadniczą komunikację pionową stanowią dwa dźwigi: osobowy, przystosowany do przewozu osób niepełnosprawnych, i osobowo-towarowy. Jako dodatkowe zabezpieczenie komunikacji pionowej są dwie klatki schodowe. Dźwig dla osób niepełnosprawnych przewozi ich z holu w przyziemiu do głównych punktów budynku, jakimi są hole na każdej kondygnacji. Na drugim piętrze są dodatkowo drzwi z windy na górny poziom auli wykładowej. Tutaj projektuje się specjalne ławki dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich.

W pomieszczeniach budynku znajduje się instalacja elektryczna stosowana do zasilania elektronicznych urządzeń cyfrowych oraz sieć internetowa. W całym budynku zainstalowano wentylację mechaniczną z automatyczną, nastawną regulacją temperatury oraz sygnalizację pożaru. Budynek jest stale monitorowany przez system kamer przemysłowych. Obok budynku znajduje się parking na 70 samochodów, również dozorowany przez system kamer.

Tomasz Dymkowski